Miasto wyrosłe ze średniowiecznych wiosek Pieleszewo, Ciechocino i Grężlewo (od XV w. zwane Redą - od przepływającej przez osadę rzeki). Prawa osiedlowe Reda uzyskała w 1956 r., a prawa miejskie - w 1967 roku.
Zespół dworca kolejowego powstały po 1875 r. przypomina o ważnym impulsie, jakim była budowa linii kolejowej, który skutkował przekształceniem się okolicznych wiosek w miasto. Zespół ów tworzy dworzec w stylu secesji gdańskiej, dawna poczta, ostatki mieszkalnego osiedla kolejowego i budynki gospodarcze, leżące między linią kolejową a ul. Gdańską (trasa E6).
Wspomnieniem po czasach, kiedy część obecnego miasta stanowiła dobra rycerskie, są stare kompleksy dworskie istniejące od XV-XVI w. Reliktem folwarku ciechocińskiego jest XIX-wieczny dwór przy ul. Parkowej. Skromny, parterowy, nakryty dachem naczółkowym, kryje się w starym, parku. Dwór pieleszewski przy ul. Rzecznej jest bardziej okazały i zadbany. Zbudowany u schyłku XIX w. wyróżnia się piętrowym ryzalitem i „pasiastymi” elewacjami. Kilka okazów starych drzew rosnących przy budynku przypomina o świetności rozległego ongiś założenia parkowego. Oba dwory stanowią własność prywatną.
Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP jest trzecim z kolei „następcą” XII-wiecznej świątyni stojącej przy trakcie z Gdańska do Pucka (obecnie ul. Gdańska). Zbudowano go w skromnym stylu neogotyckim w l. 1901-03 r. Jest budowlą orientowaną, trzynawową, typu bazylikowego (o bocznych nawach niższych), z wyodrębnionym prezbiterium i smukłą wieżą dzwonną. Wiciowy hełm wieży, sięgający wysokości 36 m stanowi doskonały punkt orientacyjny. Główną nawę nakrywa pozorne sklepienie kolebkowe, a nad prezbiterium wznosi się sklepienie krzyżowo-żebrowe. Stylizowany wystrój świątyni pochodzi z XX w., za wyjątkiem rzeźb ss. Piotra i Pawła ocalałych z pierwszego redzkiego kościoła.
W pobliżu, przy ul. Gdańskiej 2 znajduje się dawna oberża z poł. XIX w. a przy ul. Puckiej pozostałości dużego kompleksu gospodarczego. Źródłem energii dla obiektów przemysłowych była rzeka Reda, spiętrzona dwoma jazami. Już we wczesnym średniowieczu powstał nad nią młyn, dom młynarza i dwa spichlerze, później zespół powiększył się o kuźnię wodną, a w XVII w. o tartak. Do dzisiaj przetrwał jeden ze spichlerzy i dom mieszkalny budynki zbudowano w XIX w. na średniowiecznych zrębach.
Ponadto warto zajrzeć do Miejskiej Biblioteki Publicznej przy ul. Derdowskiego, by zobaczyć galerię drewnianych rzeźb Izajasza Rzepy i obrazów autorstwa lokalnych twórców.
Tereny dzisiejszego miasta są zamieszkane od 5 tysięcy lat. Odkryto tu liczne stanowiska archeologiczne różnych kultur. Już w epoce neolitu (kamienia gładzonego) na obszarze Ciechocina funkcjonowała zwarta osada. Później taka osada powstała także w Pieleszewie. Pamiątką po najdawniejszych mieszkańcach są liczne skorupy naczyń, ozdoby, a nawet oręż z brązu i skarby, znajdywane przez archeologów. W pobliżu starego młyna na Redzie znajduje się nietypowa, plenerowa wystawa zdjęć dokumentujących prace archeologów w ostatnim dziesięcioleciu.
