
Miasteczko nale偶膮ce do najpopularniejszych polskich letnisk wyros艂o z rybackiej osady za艂o偶onej w XIII w. na lewym brzegu rzeki 艁eby. W 1357 r. osada otrzyma艂a prawa miejskie, lecz nie sprzyja艂y jej 偶ywio艂y. Pot臋偶ne sztormy niszczy艂y port, rzeka cz臋sto zmienia艂a koryto i odsuwa艂a si臋 na wsch贸d, za艣 z zachodu nadci膮ga艂y ruchome wydmy, zasypuj膮c domy. Dlatego w 2 po艂. XVI w. mieszka艅cy przenie艣li swe miasto 2 km na wsch贸d, na prawy brzeg rzeki. Jednak ich problemy z 偶ywio艂ami zako艅czy艂y si臋 dopiero w 2 po艂. XIX w., po wybudowaniu falochron贸w i regulacji 艂ebouj艣cia. W owym czasie 艁eba zacz臋艂a zyskiwa膰 s艂aw臋 letniska, wyj膮tkowo popularnego w okresie mi臋dzywojennym w艣r贸d niemieckiej bohemy. Po 1945 r. miasteczko nie straci艂o na popularno艣ci, odwiedzaj膮 je nadal t艂umy turyst贸w.
艁eba chlubi si臋 wspania艂ym turystycznym po艂o偶eniem, ale nie brakuje w niej ciekawych zabytk贸w. Przy ul. Ko艣ciuszki oraz nad kana艂em Che艂st zachowa艂y si臋 domki rybackie. Murowane, parterowe, ustawione szczytami do ulicy i bardzo ciasne. Najstarszy pochodzi z 1723 r. (ul. Ko艣ciuszki 86), jednak wi臋kszo艣膰 z nich powsta艂a w 2 po艂. XIX w.
Ko艣ci贸艂 艣w. Miko艂aja stoj膮cy przy ul. Powsta艅c贸w Warszawy, wielko艣ci膮 przypomina kaplic臋 z niewysok膮 wie偶yczk膮. Zbudowano go w 1683 r. z cegie艂 pochodz膮cych ze 艣wi膮tyni starej 艁eby. Przez wieki by艂 ostoj膮 dla rdzennej ludno艣ci, gdy偶 do po艂. XIX w. odprawiano w nim msze w j臋zyku kaszubskim. Jego ciasne wn臋trze zdobi barokowy o艂tarzyk i jedyny obraz sakralny wybitnego niemieckiego impresjonisty Maxa Pechsteina (1882-1953). Przedstawia on Matk臋 Bo偶膮 Or臋downiczk臋, a artysta namalowa艂 go w 1945 r., aby zdoby膰 艣rodki na opuszczenie ju偶 w贸wczas polskiej 艁eby. W ko艣ciele przechowywana jest te偶 replika srebrnego dorsza, kt贸rego miejscowi rybacy podarowali Janowi Paw艂owi II.
Ruina ko艣cio艂a 艣w. Miko艂aja jest jedyn膮 pozosta艂o艣ci膮 starej 艁eby. Gotyck膮, murowan膮 艣wi膮tyni臋 zbudowano w 2 po艂. XIV w. Kiedy mieszka艅cy przenie艣li miasto, jeszcze przez kilkadziesi膮t lat s艂u偶y艂a wiernym. Lecz gdy zacz臋艂a j膮 przysypywa膰 w臋druj膮ca wydma, przybytek uleg艂 rozbi贸rce. Oczywi艣cie za wyj膮tkiem mur贸w poch艂oni臋tych przez piach. W XIX w. wydma przesun臋艂a si臋 dalej na wsch贸d i ods艂oni艂a d艂ugi na kilka metr贸w fragment gotyckiego muru. Ruin臋 mo偶na znale藕膰 nieopodal ulicy Turystycznej.
Hotel Neptun, czyli dawniejszy dom zdrojowy, uchodzi za per艂臋 architektury letniskowej z pocz. XX wieku. Zbudowa艂a go tu偶 nad brzegiem morza rodzina von Massow. Popularny kurhaus by艂 nieustannie zat艂oczony, za wyj膮tkiem lat II wojny 艣wiatowej, gdy mieszkali w nim wy艂膮cznie oficerowie i naukowcy buduj膮cy w pobliskiej R膮bce wyrzutnie pocisk贸w V-1. W 1945 r. obiekt upa艅stwowiono i prze-kazano funduszowi wczas贸w pracowniczych. W l. 80. XX w. ponownie sta艂 si臋 w艂asno艣ci膮 prywatn膮 i zosta艂 starannie odnowiony. Hotel przypomina romantyczny zameczek z owaln膮 wie偶膮 naro偶n膮 i g贸ruje nad pla偶膮 wschodni膮.







