Bożepole Małe było współwłasnością drobnych rodów kaszubskich. W 1784 r. majątek skomasował hrabia von Platen, którego potomkowie wznieśli przy folwarku niewielki, klasycystyczny pałac. Od 1841 do 1945 r. majątek należał do von Dornów, później do Skarbu Państwa. Na początku lat 90. rozpoczęto remont budynku i jego adaptację na Dom Pogodnej Starości, ale prac nie dokończono. Dwukondygnacyjny budynek z drugim pięterkiem w dachu stoi pośrodku starego parku.
Bożepole Wielkie - zespół pofolwarczny i dworsko-parkowy. Folwark rycerski należał m.in. do Krokowskich, Rexinów, Platenów, a w l. 1777-1945 do Wejherów, tzw. starszej linii pomorskiej. W 1743 r., kiedy spłonęła starsza świątynia, Rexinowie zbudowali na starych fundamentach i krypcie nową. Ryglowy kościółek na początku XXI wieku rozebrano i przeniesiono do skansenu we Wdzydzach Kiszewskich.
Dwór na granicy przestronnego parku wystawili Wejherzy w 2 poł. XIX w. Mimo wielkości piętrowy, prostokątny budynek wygląda bardzo skromnie, a w jego elewacjach można dopatrzeć się szczątkowych form neoklasycystycznych. Po ostatniej wojnie zamieszkiwali w nim pracownicy PGR-u, później zaś umieszczono w nim przed-szkole. W wiosce znajdują się też cztery godne uwagi domki niemieckich celników, zbudowane z drewna i kryte gontem (po 1920 r.).
Brzeźno Lęborskie - zbór poewangelicki z 1880 r. noszący obecnie wezwanie ss. Piotra i Pawła, jest wzorowym przykładem świątyni neogotyckiej. Jednonawowy, z okazałą wieżą i wyodrębnionym prezbiterium wyróżnia się idealnymi proporcjami i bogactwem detalu architektonicznego. Godny uwagi jest też jego stylizowany wystrój. Na wieży kościelnej widnieje barokowy anioł, który zachował się po starszej świątyni z pocz. XVIII w. Kościół otacza stary cmentarz z katolickimi i ewangelickimi nagrobkami z XIX w.
Dąbrówka Wielka - w zadbanym, starym par-ku stoi prosty, dwuskrzydłowy dwór z początku XX w., funkcjonujący jako Dom Pracy Twórczej. Mieści się też w nim galeria prac malarza Wiesława Markowskiego, który wyremontował dwór i spędził w nim ostatnie lata życia.
Dzięcielec to stara wieś szlachecka, z której wywodził się ród Dzięcielskich. Stoi w niej niewielki, prosty kościół o surowych, kamiennych ścianach, z wieżą nadbudowaną nad fasadą i nakrytą hełmem wiciowym. Powstał w 1844 r. na miejscu starszego, po którym zachował się interesujący, barokowy wystrój kościółka. Przy świątyni znajduje się lapidarium utworzone z kilkunastu nagrobków i żeliwnych krzyży z 2 poł. XIX w., przeniesionych z pobliskiego cmentarza poewangelickiego. Świadectwem historii jest też zabytkowa aleja lipowa licząca 160 lat, prowadząca z Dzięcielca do Nawcza.
Godętowo było folwarkiem, którym przez wieki władał ród Goddentowów. Ich stara siedziba została zniszczona w czasie wojen napoleońskich, a na jej miejscu na pocz. XIX w. stanął nowy dwór. Neoklasycystyczny, piętrowy, prostokątny, nakryty wysokim dachem mansardowym z naczółkami. W 1945 r. budynek służył administracji PGR-u, a kiedy w l. 80. gospodarstwo upadło, zniszczał i on. Od kilkunastu lat zmieniają się jego prywatni właściciele, a ostatni wreszcie zabrali się za remont, który planują zakończyć do końca 2008 r. Do południowych naroży dworu przylegają dwa ciągi budynków inwentarskich, tworząc niewielki dziedziniec, a wokół nich wyrasta pasmo zaniedbanego, starego parku.
Nawcz - cmentarz więźniów obozu koncentra-cyjnego Stutthof zmarłych w czasie tzw. Marszu Śmierci, a także kościół-pomnik, zbudowany z dawnego baraku obozowego.
Paraszyno - paraszyński dworek wyróżnia się urokiem oraz świetną lokalizacją. Niewielką rezydencję na wysokim stoku doliny rzeki Łeby wystawił w 2 poł. XVIII w. Ludwik Parski, być może przy wcześniej już istniejącym folwarku. W XIX w. właścicielami Paraszyna była rodzina von Jaski, a następnie Zelewskich, za których czasów przekształcono elewacje dworu. W l. 1904-45 majątek należał do von Besserów, a później do różnych osób prywatnych. Dopiero w 1978 r. został znacjonalizowany a pod koniec XX w. skomunalizowany i później sprzedany. Działa w nim kameralny pensjonat z restauracją umeblowaną na modłę myśliwską.
Dwór jest ryglowy, parterowy, prostokątny, nakryty wysokim dachem mansardowym z naczółkami. Do jego boków przylegają weranda z tarasem po jednej, oraz aneks kuchenny z drugiej strony, a do elewacji ogrodowej piętrowa dobudówka. Facjatkę fasady wieńczy charakterystyczny, półkolisty szczyt z herbami Zelewskich i Besserów. Wokół dworu rosną pojedyncze, pomnikowe drzewa, nie przesłaniające wspaniałej panoramy na dolinę. Zaś zabudowania folwarczne uległy rozbiórce w l. 80. XX w.
Pużyce - okazały wiatrak holenderski w Pużycach postawiono w końcu XIX w. z białej cegły. Po wojnie został on doszczętnie spalony, a jego wnętrze zniszczało, tak iż została z niego jedynie ceglana stopa z otworami okien.
Rozłazino - istniejący tu od XIV w. kościół zawsze należał do katolików. Obecna świątynia, p.w. Św. Wojciecha została zbudowana w miejscu starszej w l. 1840-41 r. W jej wystroju pochodzącym z XVIII-XX w. na uwagę zasługują oryginalne witraże w prezbiterium, na których utrwalono nazwiska mieszkańców parafii poległych w czasie I wojny światowej. W wiosce zachowała się także gorzelnia z pocz. XX wieku oraz o dwie dekady młodsze dawne domki celników niemieckich.
Witków do końca XX w. nosił wdzięczniejszą nazwę „Wódka". W 1734 r. właściciele wioski, Rexinowie z Salina, założyli w niej folwark i wybudowali okazały dwór. Na pocz. XX w. rezydencję częściowo strawił pożar, lecz została odbudowana w 1911 r. Kolejne 40 lat właścicielką Wódki była pani Krauze, po czym majątek przejęło państwo polskie. Dwór służył za biura oraz mieszkania pracownikom PGR-u i z braku koniecznych napraw, niszczał. Stan degradacji pogorszył się po 1978 r., kiedy budynek został opuszczony, a jego wyposażenie rozkradzione. Obecnie nowy właściciel, który wykupił zabytek, zamierza go wyremontować.
Dwór jest budowlą murowano-ryglową, parterową, o cechach barokowych i neoklasy-cystycznych. Tworzą go trzy stykające się narożami parterowe skrzydła ustawion w podkowę. Skrzydła nakryte są dachami naczółkowymi (nad bocznymi piękne dachy łamane tzw. polskie), korpus główny posiada na osi fasady pozorny, piętrowy ryzalit. Za dworem rośnie zdziczały, lecz rozległy, siedmiohektarowy park z licznymi okazami starodrzewia. Nieopodal zaś niszczeją zabudowania pofolwarczne z końca XIX w. ponad które wyrasta wieża zegarowa.
Świetlino - prostego kształtu poewangelicki zbór z 1911 r., obecnie świątynia katolicka p.w. św. Izydora Rolnika. Obok niej znajduje się tablica poświęcona więźniom obozu Stutthof, którzy zginęli w Marszu Śmierci.
Zespoły pofolwarczne oraz parki podworskie w gminie Łęczyce można znaleźć także w Strzelęcinie, Świchowie i Wielistowie.
 Świetlino - kościół |
 Świetlino - tablica |
