Barłomino - pozostałości starego parku podworskiego, w którym stał ongiś ryglowy dwór Lubockich, a następnie murowany pałac (rezydencję spalili w 1945 r. Rosjanie).
Charwatynia stanowiła w 2 poł. XIX w. centrum dóbr kębłowskich należących do von Platenów. Od 1855 r. stał tu piękny, neogotycki zamek, który spłonął u schyłku XIX w.
Kochanowo - dawny majątek Kochów, ze skromnym dworem z końca XVIII w. Piętrowy, bezstylowy budynek do dziś pełni funkcję mieszkalno-usługową, obok niego rośnie zdziczały park o pow. ok. 3 ha, w którym znajduje się grób Emila Kocha.
Luzino jest bardzo starą parafią, utworzoną przed 1245 r. Istniejący w niej kościół św. Wawrzyńca jest trzecim, a może czwartym z kolei. Zbudowano go w l. 1733-40, choć na jego dachu tkwi chorągiewka z datą „1689", pochodząca z poprzedniej ryglowej świątyni. W XX w. dobudowano do niego prezbiterium i zakrystię. Mimo to kościół zachował barokowy urok. Jest budowlą orientowaną, jednonawową, z czworoboczną wieżą wciągniętą w fasadę. Na ścianie południowej przybytku wisi stary zegar słoneczny. Najstarsze elementy wystroju świątyni pochodzą z XVIII w., m.in. liczne barokowe rzeźby. Ozdobą wnętrza są też współczesne polichromie przedstawiające „Marsz Śmierci” więźniów Stutthofu i kanonizację o. Maksymiliana Kolbe autorstwa Edmunda Szyftera. Obok kościoła stoją dwustuletnie plebania i kostnica, a na przykościelny cmentarz wiedzie późnobarokowa bramka.
Neogotycki zbór poewangelicki, stojący w Luzinie od 1895 r. wyróżnia się niewielką wieżą i wyodrębnionym prezbiterium. Po wojnie stał jakiś czas opuszczony, a w 1977 r. zaadaptowano go na bibliotekę gminną i izbę historyczną. W budynku wyeksponowano pamiątki związane z dziejami i kulturą Luzina, w tym znaleziska archeologiczne, jak np. unikalną urnę w kształcie domku.
Wśród zabytkowych obiektów Luzina są nadto eklektyczne i neoklasycystyczne kamienice przy ul. Kościelnej, zespół dworca kolejowego z końca XIX w., ryglowe chaty wiejskie oraz dwie barokowe kapliczki. Jedna stoi w pobliżu kościoła, a druga nieopodal wczesno-średniowiecznego grodziska.
 Luzino - kamienice |
 Luzino - kapliczka |
Sychowo to dawny, niewielki folwark noszący nazwę po właścicielach. Gdy byli nimi Świechowscy, nazywał się Świechowem, obecną nazwę zawdzięcza von Sychowskim. Po ostatnich posesorach zachował się niepozorny dwór z 1908 r. o pięknej lokalizacji lecz bezstylowym wyglądzie. Od 1946 r. służy za szkołę. Drzewa otaczające dworek są smutną pozostałością większe-go dawniej parku, część zabudowań pofolwarcznych została zaadaptowana w 2002 r. na kaplicę.
Zelewo - niepozorny, bezstylowy dworek starej szlachty kaszubskiej Bach-Żelewskich, należący do 1945 r. do kata Warszawy Ericha. Niepozorny, z facjatką wysuniętą przed ganek na czterech filarach, przypomina zwykłą, chłopską chatę.
Zielnowo - bezstylowy dwór wysoki na 1,5 kondygnacji, zbudowany na planie mocno wydłużonego prostokąta na pocz. XX w. Do 1945 r. zamieszkiwali go właściciele folwarku, później został przejęty przez PGR i podzielony na lokale mieszkalne.
